رشد و توسعه فردی قدرت ذهن استرس از گفتن این ۵ جمله به کسانی که اختلال اضطراب دارند خودداری کنید

از گفتن این ۵ جمله به کسانی که اختلال اضطراب دارند خودداری کنید

از گفتن این ۵ جمله به کسانی که اختلال اضطراب دارند خودداری کنید
امتیاز مطلب: ٨٣%
83

دیدن زجر کشیدن دیگران (مخصوصا کسی که برایتان مهم است) هولناک و ناراحت‌کننده است (مخصوصا اگر از چیزی زجر بکشند که برای شما ناشناخته باشد). اما برای ۶٫۵ میلیون نفر ایرانی که دچار اختلالات عصبی (psychiatric disorders) هستند، عصبی شدن، ناراحتی، نگرانی، حمله‌ی عصبی و حتی تشنج بخش‌های جدانشدنی زندگی هستند. همان‌طور که زندگی‌ افراد با هم متفاوت است، تجربه‌ای هم که از اضطراب دارند متفاوت است. به همین دلیل شاید راهکاری که برای یکی مؤثر واقع شود، برای دیگری کاملا بی‌فایده باشد.

دارو درمانی

اضطراب همیشه بخشی از زندگی من بوده و هست. همیشه می‌خواستم همه چیز را تحت کنترل خودم داشته باشم ولی این‌که نمی‌توانستم همه چیز را پیش‌بینی کنم – و برایشان برنامه‌ریزی کنم – باعث اضطرابم می‌شد

در سال‌هایی که با اضطراب زندگی کردم، درس‌های زیادی گرفتم که مهم‌ترین‌شان این است: این خودِ ما هستیم که در مورد درمان بیماری‌مان تصمیم می‌گیریم. نوشداروی شما هر چه باشد، چه جلسات روانشناسی، چه یوگا، چه تمدد اعصاب یا دارودرمانی (یا ترکیبی از آن‌ها) فقط روشی که منحصرا مناسب شماست، باعث سلامتی‌تان خواهد شد.

یوگا و تمدد اعصاب

منظورم این نیست که شما در این مسیر تنها هستید و تمام مسئولیت روی دوش خودتان است. همه‌‌ی ما به همراهی و حمایت عاطفی دیگران احتیاج داریم. درکی که عموم مردم از بیماری‌های روانی دارند، هنوز از خیلی جهات اشتباه است و باعث آسیب دیدن افراد بیمار می‌شود. فراموش نکنیم، همدردی با دیگران، تفاهمات را برجسته و اختلافات را کمرنگ‌ می‌کند.

اگر دوست، همسر یا یکی از اعضای خانواده‌ی شما با اضطراب دست و پنجه نرم می‌کند، سعی کنید هیچ‌وقت این پنج جمله را به زبان نیاورید. در این صورت می‌توانید بهتر با هم ارتباط برقرار کنید.

۱. «خوشحال باش دیگه»

متأسفانه قضیه به این سادگی نیست. برای افرادی که دچار اضطراب هستند، وقتی به دلیلی ناراحت هستند، خوشحال بودن خیلی سخت‌تر از چیزی است که به نظر می‌رسد. معلوم است که می‌خواهیم خوشحال و آرام باشیم، اما این‌که به ما بگویید چه حسی داشته باشیم، حالمان را بهتر نمی‌کند. در واقع باعث می‌شود احساس کنیم ما را نمی‌فهمید یا اشتباه در موردمان قضاوت می‌کنید.

۲. «آروم بگیر»

بله، آرامش خیلی حس خوبی ست. اما دوباره می‌گویم، این‌که به کسی بگویید فلان حس را داشته باش، بدون این‌که راه و روشش را بگویید، سریع‌ترین راه برای به انزوا کشاندن اوست. اگر می‌خواهید به کسی که دوستش دارید کمک کنید تا آرامش داشته باشد، انتقال تمرکزش بر روی درست نفس کشیدن، می‌تواند کمک بزرگی باشد.

۳. «ادای دیوونه‌ها رو در نیار»

اضطراب موجود ناشناخته‌ای است. عکس‌العمل افرادی که اضطراب دارند، در شرایط مختلف، ممکن است از دید دیگران بی‌منطق به نظر برسد. حتی بعضی اوقات امکان دارد خودمان هم نتوانیم دلیلی برای ناراحتی‌مان پیدا کنیم. جدا از این‌که به نظر شما چه کسی حق دارد مضطرب باشد و چه کسی حق ندارد؛ وقتی کسی را «دیوانه» خطاب می‌کنید، نباید توقع عکس‌العمل مثبتی داشته باشید.

۴. «قدر داشته‌هاتو بدون»

شاید این بدترین حرفی باشد که تا به حال شنیده‌ام. همیشه سعی کردم قدردان نعمت‌های زندگیم باشم و این‌کار را رفتاری سالم می‌دانم. اما اضطراب و قدردانی تقریبا هیچ ربطی به هم ندارند. مبارزه کردن با اضطراب (یا هر اختلال دیگری) باعث نمی‌شود حق‌نشناس باشید. این لکه‌ی ننگ همیشه روی مبتلایان به اضطراب بوده است و باعث می‌شود این افراد حس بدی نسبت به خودشان داشته باشند.

۵. «فکر می‌کنی مریضی ولی اشتباه می‌کنی»

تپش قلب، دست‌های عرق کرده و خیس و نفس‌های بریده بریده نشان می‌دهند که اضطراب توهمی نیست که در گوشه‌ای از مغز جا خوش کرده است. برای ما اضطراب کاملا واقعی است و همه جا احساسش می‌کنیم. اگر به ما بگویید احساسی که داریم فقط یک توهم است، مثل این است که به کسی که پایش شکسته بگویید دردی که حس می‌کند خیالی بیش نیست.

از همه‌ی این حرف‌ها که بگذریم، همه‌ی ما انسانیم. اگر می‌خواهیم در مورد بیماری‌های روانی دید بهتری داشته باشیم، اولین گام این است که محیطی را فراهم کنیم که همه احساس کنند همان‌طور که هستند در جامعه پذیرفته می‌شوند و اطرافیان‌شان تحت هر شرایطی دوستشان دارند.

منبع: mindbodygreen.com

مهران الفتی یکی از همون آدمایی که روزشو با قهوه شروع می‌کنه و عاشق آشپزیه. همیشه منتظر تغییرای مثبت تو زندگیشه .کارشو دوس داره و تفکیکی بین کار و تفریحش وجود نداره. یکی از همون آدمایی که می‌دونه یه روزی یه جایی تو دنیای دیجیتال مارکتینگ قراره تاثیرات مثبتی بذاره!

دیدگاه‌ها (6)

    1. ممنونم. البته این دوستمون خیلی ریزبین هستن و من خیلی خوشحالم که می‌بینم کسانی هستن که با این دقت مطالب ما رو دنبال می‌کنن.
      (البته قسمتی که مورد سؤال ایشون بود تصحیح شد.)

  1. اینکه ۶٫۵ میلیون نفر ایرانی مریضی نامبرده رو دارند فقط یک کذب و برای تخریب روحیه ایرانیا
    جم کنید این مطالبو
    اینم حتما تو منبع خارجی گفتن آره

    1. تو این آمار که مربوط به کتابخانه‌ی ملی پزشکی ایالات متحده هست، گفته شده که نزدیک هفت میلیون ایرانی از یک یا چند اختلال عصبی رنج می‌برن و احتیاج به مراقبت پزشکی دارن. طبیعتا همه‌ی این افراد احتیاج به بستری شدن ندارن اما چیزی که در این مقاله مد نظر بوده، اهمیت ندادن به این بیماری هستش.
      اما در هر صورت سعی می‌کنیم بیشتر تحقیق کنیم و آمار رو تصحیح کنیم.
      مرسی که مقاله‌های ما رو می‌خونید.

  2. اصلا همه آدمها مریض هستند. مخاطبان شما هم مریض هستند و تحت یک سری فعل و انفعالات شیمیایی و فیزیوکوژیک، پس اینکه مواله می نویدید و بهشون می گویید نباید این‌چیز ها را به همنوعان خودشان بگویند کار بیهوده ای است و باید از نوشتن اینگونه مقالات که به سایرین (یعنی ما خوانندگان) ضربه می زند خودداری کنید.

    کاش کم سوادها حرف نمی زدند چون دنیای بهتری می شد.

    1. سلام دوست عزیزم.
      ممنونم که وقت گذاشتی و این مقاله رو خوندی.
      من زمانی که این مقاله رو ترجمه کردم، به مشکلاتی که «عصبانیت» و «اضطرابِ» بیمارگونه‌ی من (که همیشگی نیست) بین من و اطرافیانم به وجود آورده بود فکر می‌کردم و نتیجه‌گیری‌ای که کردم این بود که اگر دیگران بهتر بتونن دنیای من و دلایل این عصبانیتِ من رو بدونن، یقینا بهتر می‌تونن با من ارتباط برقرار بکنن، بدون این‌که به من یا خودشون آسیبی برسونن.
      اگر احساس می‌کنی این مقاله، یا مقالات دیگه‌ی وبسایت چطور، مشکلی دارند، خوشحال می‌شم نظرت رو با ما در میون بگذاری تا ما بتونیم مطالب بهتر و مفیدتری برای شما و دیگران آماده کنیم.

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

مسابقه استعدادهای نویسندگی

برای شرکت در مسابقه و اطلاع از شرایط آن بر روی دکمه زیر کلیک نمائید: